Dzieje druku

Druk jest to czynność wielokrotnego sporządzania odbitki przy pomocy metod graficznych na papierze lub innym materiale przy użyciu farb drukarskich. Drukiem nazywam również gotowy produkt graficzny sporządzony za pomocą formy drukarskiej albo meto fotochemicznych i przeznaczony do rozpowszechnienia. Metody powielania najprostszych tekstów i ilustracji były już znane w starożytności. W Egipcie wzory i ornamenty były odbijane na tkaninach, w Babilonii na skórach bydła wypalano stemple-pieczęcie jako znaki własnościowe, w Grecji i Rzymie za pomocą stempli-liter wyciskano napisy i symbole na wyrobach ceramicznych. W średniowieczu dużą popularność zdobyły druki ksylograficzne czyli teksty i ryciny odbijane z drzeworytów. Kolebką druku były Chiny, gdzie po etapie druku z płyt kamiennych, a później drzeworytów, w początkach XI wieku wprowadzono druk z ruchomej czcionki wypalanej z gliny, a następnie odlewanej z metalu. W Europie druk z ruchomej metalowej czcionki pojawił się ok. 1440 r. Wynalazek ten przypisuje się Johannesowi Gutenbergowi z Moguncji, chociaż Holendrzy jako wynalazcę druku lansują swego rodaka Laurenza Janszoona Costera z Haarlemu. Dalszymi, już mniej kwestionowanymi wynalazkami Gutenberga są aparat odlewniczy do produkcji czcionek odlewanych z ołowiu z domieszką cyny oraz prasa drukarska do wykonywania odbitek. Począwszy od XVI w. do stopu drukarskiego zaczęto dodawać antymon,’co zwiększyło twardość i polepszyło własności odlewnicze stopu.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>