Heliograwiura

Heliograwiura stanowi przejście od tzw. artystycznych technik wklęsłodruku do poligrafii przemysłowej. Inne nazwy tej metody druku to heliografia lub fotograwiura. Dzięki wprowadzeniu procesów fotograficznych (zdjęć i kopiowania) techniką heliograwiury można reprodukować również oryginały półtonowe. Formą drukującą jest płyta miedziana, którą pokrywa się proszkiem asfaltowym. Przez podgrzanie płyty asfalt rozpuszcza się i w postaci drobnych ziarenek mocno przyczepia się do formy. Równolegle z przygotowaniem formy wykonuje się zdjęcia oryginałów przeznaczonych do reprodukcji i jako diapozytyw kopiuje się je na papier światłoczuły, czyli tzw. papier pigmentowy. W wyniku kopiowania chromożelatyna papieru pigmentowego uzyskuje różny stopień zgarbowania: miejsca żelatyny położone pod ciemnymi partiami diapozytywu zgarbują się minimalnie, położone zaś pod jasnymi elementami diapozytywu zgarbują się bardzo mocno tworząc warstwę kwasoodporną. Po skopiowaniu obrazu papier pigmentowy nakłada się stroną żelatynową na pokrytą prószem asfaltowym płytę miedzianą i poddaje kąpieli w ciepłej wodzie. W wyniku rozpulchnienia papier odchodzi od chromożelatyny, pigment zaś pozostaje na płycie. Następnym procesem jest trawienie płyty w roztworze chlorku żelaza, przez co uzyskuje się różne stopnie zagłębień w formie, odpowiadających ciemnym i jasnym partiom oryginału. Przed wytrawieniem zbyt wielkich dziur bronią formę rozsiane na całej jej powierzchni ziarenka stopionego asfaltu, stanowiące punkty odporne na trawienie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>