Rozwoj akustyki

W starożytnych Chinach wykorzystywano dźwięki jako narzędzie tortur, zaś za czasów Aleksandra Wielkiego do sygnalizacji dla potrzeb wojska. Dopiero w późniejszych czasach Arystoteles III w. p.n.e,, akustyka stalą się potrzebna dla celów kulturalnych przy opracowywaniu warunków dobrej słyszalności w amfiteatrach oraz dla rozwoju potrzeb instrumentów muzycznych. Interesowano się już wówczas mechanizmem słyszenia. Z punktu widzenia fizycznego wiązano akustykę z optyką, ze względu na podobieńtwo praw związanych z rozchodzeniem się dźwięku i światła, jak również ze względu na konieczność zapewnienia w teatrach dobrej słyszalności i widzialności. Do polowy XIX w. akustyka rozwijała się wyłącznie jako gałąź fizyki. Rozwój ten wynikał z ciekawości badaczy, a nie z potrzeb praktycznych. Dopiero wynalezienie telefonu” przez A. Bella w roku 1876 oraz fonografu przez T. Edisona w 1878 r. zapoczątkowało nową :e rozwoju akustyki, która stała się nie tylko gałęzią fizyki lecz również i techniki. Prace nad przetwornikami elektroakustycznymi, prowadzone przez W. Sabine’a badania z zakresu akustyki wnętrz, zapis dźwięku — to główne kierunki rozwoju akustyki na początku XX wieku. Ponieważ ostatecznym odbiorcą fal akustycznych jest człowiek, rozwinęło się. zagadnienie mechanizmu słyszenia od strony fizjologicznej, psychologicznej, a ostatnio cybernetycznej. Konieczność ujęcia ilościowego wielkości akustycznych spowodowała rozwój miernictwa akustycznego. W oparciu o miernictwo akustyczne powstała gałąź akustyki muzycznej, umożliwiająca obiektywną ocenę jakości instrumentów muzycznych oraz ułatwiająca ich projektowanie. Rozwinęła się również akustyka mowy.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>