Swiatlodruk

Proces technologiczny w światłodruku rozpoczyna się od położenia równej, podgrzanej warstwy żelatyny na taflę szklaną. Po wysuszeniu tego podłoża kopiuje się na nie negatywy tekstów i ilustracji powodując różne stopnie zahartowania chromożelatyny. Pod wpływem światła żelatyna twardnieje i traci zdolność rozpuszczania się w wodzie. Skopiowaną formę zwilża się wodą, a następnie nadaje farbę. Zgarbowana żelatyna przyjmuje tłustą farbę i w czasie druku oddaje ją na papier żelatyna zaś mniej naświetlona i przez nawilżenie bardziej napęczniała odpycha farbę. W ten sposób na odbitce powstają półtony, jasne partie rysunku oraz światła. Elementem drukującym przy tej technice jest delikatny, pomarszczony gren warstwy żelatynowej. Forma ta jest jednak bardzo nietrwała wysuszona żelatyna pęka i kruszy się. Sam druk przebiega powoli, przy czym z jednej formy nie można uzyskać więcej niż – 1500 odbitek. Metodą światłodruku otrzymuje się stosunkowo najwierniejsze reprodukcje malarstwa ściennego drukowane w dużych formatach. Znacznie słabiej reprodukuje się teksty. Technika światłodruku jest bardzo kapryśna z uwagi na właściwości żelatyny, która wymaga idealnie stałych warunków wilgotności i temperatury. Z tych też względów światło-druk nie udaje się w krajach o dużej wilgotności ani w krajach tropikalnych. W Polsce na skalę przemysłową stosują światłodruk tylko dwa zakłady poligraficzne.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>