Wiernosc przesylania

Równolegle z rozwojem celów i środków łączności starano się uzyskać jak najlepszą jakość transmisji. Usuwano przy tym niedoskonałości samej aparatury jak i wpływy zewnętrzne, np. skutki wyładowań atmosferycznych. Mimo najdoskonalszego wykonania urządzeń napotykano fizyczne granice wierności i zasięgu transmisji, wynikające ze stabilności użytych elementów i stosunku wielkości sygnałów użytecznych do wielkości naturalnych zakłóceń. Dopiero zastosowanie kodowania cyfrowego umożliwiło przekroczenie tych granic. Osiągnięto te postępy na bazie teorii informacji, u podstaw której leżą prace Amerykanina C. Shannona opublikowane w r. 1948. Kody cyfrowe umożliwiły automatyczną identyfikację i korekcję zniekształceń. W zależności od rodzaju przesyłanych informacji rozróżnia się następujące działy telekomunikacji: sygnalizacja zdalna — przesyłanie pojedynczych informacji, telegrafia i radiotelegrafia alfabetowa — przesyłanie znaków pisarskich, telefonia i radiotelefon}a — przesyłanie mowy w sposób wystarczający do zrozumienia, rozgłaszanie przewodowe i radiofonia — wierne przesyłanie wrażeń akustycznych, telekopia i radiotelekopia — przesyłanie nieruchomych obrazów, telewizja — przesyłanie ruchomych obrazów, transmisja danych — przesyłanie liczb i znaków w formie dostosowanej do przetwarzania w maszynach cyfrowych, telemetria — przesyłanie wyników pomiarów, radionawigacja — przesyłanie sygnałów służących okrętom i samolotom do określenia swego położenia, oraz radioastronomia — odbieranie sygnałów wysyłanych przez ciała niebieskie.

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>